Zespół Cursor wprowadził konfigurowalne poziomy staranności dla swojego narzędzia Bugbot, co pozwala zespołom na samodzielne decydowanie o głębokości analizy zgłoszeń pull request. Użytkownicy planów rozliczeniowych usage-based mogą teraz wybierać spośród trzech trybów: Domyślnego, Wysokiego i Niestandardowego. Ta zmiana odpowiada na rosnące zapotrzebowanie na większą kontrolę nad równowagą między szybkością recenzji a dokładnością wykrywania błędów, zwłaszcza w projektach o różnym poziomie krytyczności komponentów.
Kluczowe informacje
- Trzy poziomy staranności – użytkownicy mogą teraz wybrać tryb Default, High lub Custom, aby dostosować głębokość analizy do charakteru zmian.
- Tryb niestandardowy pozwala na definiowanie własnych reguł recenzji poprzez plik
.cursor/BUGBOT.mdumieszczony w katalogu głównym repozytorium. - Zarządzanie przez dashboard – wszystkie ustawienia są dostępne bezpośrednio w panelu Bugbota, co eliminuje potrzebę ręcznej konfiguracji.
- Tylko dla planów usage-based – nowe opcje dotyczą wyłącznie użytkowników rozliczanych za faktyczne wykorzystanie, nie obejmują cichych, automatycznych uruchomień.
Trzy tryby – od szybkiego przeglądu do głębokiej analizy
Tryb Domyślny (Default) sprawdza się przy standardowych zmianach, takich jak drobne poprawki frontendu, refaktoryzacje czy aktualizacje zależności. W tym ustawieniu Bugbot komentuje jedynie w miejscach, gdzie dostrzega problem, bez wystawiania ocen, tworzenia podsumowań czy blokowania możliwości scalenia kodu. Jest to szybki przegląd, idealny, gdy tempo jest kluczowe, a ryzyko regresji niskie.
Tryb Wysoki (High) jest przeznaczony dla kodu o podwyższonym znaczeniu, takiego jak infrastruktura, backend, logika biznesowa czy nowe krytyczne funkcje. Zespół Cursor stosuje ten tryb dla zmian w backendzie i komponentach infrastrukturalnych, aby zwiększyć szansę na wykrycie subtelnych błędów. Bot analizuje kod dokładniej, co prowadzi do większej liczby znalezionych problemów, ale wydłuża czas odpowiedzi. Użytkownicy powinni stosować go tam, gdzie konsekwencje przeoczenia mogą być poważne, na przykład przy operacjach na danych, zmianach w autoryzacji czy migracjach schematu bazy.
Tryb Niestandardowy (Custom) oferuje największą elastyczność. Dzięki plikowi .cursor/BUGBOT.md można precyzyjnie określić, na co bot ma zwracać uwagę, a co ignorować. Na przykład, jeśli w projekcie generowane są snapshoty testowe lub pliki binarne (np. PNG czy lockfile), można je pominąć, co redukuje szum i oszczędza czas obliczeniowy. Plik ten pozwala również zdefiniować priorytety specyficzne dla kodu danej organizacji, takie jak egzekwowanie wzorców architektonicznych, sprawdzanie konwencji nazw czy wychwytywanie typowych błędów.
Konfiguracja i zarządzanie
Zarządzanie poziomami staranności odbywa się w całości przez dashboard Bugbota, dostępny pod adresem cursor.com/agents. Nie ma potrzeby modyfikowania globalnych ustawień edytora ani pamiętania o kluczach API – każdy członek zespołu z odpowiednimi uprawnieniami może szybko zmienić tryb dla wybranego repozytorium. Dla trybu niestandardowego wystarczy umieścić plik .cursor/BUGBOT.md w korzeniu repozytorium; Bugbot automatycznie go odczyta przy kolejnej recenzji. W pliku definiujemy zarówno ogólne instrukcje, jak i listę ignorowanych wzorców, na przykład katalogów z build.
Dodaj komentarz