Anthropic wprowadził Claude Sonnet 5, nową wersję modelu z rodziny Sonnet, zaprojektowaną do zadań związanych z kodowaniem i agentami. Model działa z pełnym milionowym oknem kontekstu, domyślnie włączonym myśleniem adaptacyjnym oraz limitem wyjściowym wynoszącym 128 tysięcy tokenów. Firma wprowadziła również poprawki w zarządzanych agentach, które zmieniają sposób komunikacji aplikacji webowych i narzędzi deweloperskich z długo działającymi sesjami.
Co nowego w skrócie
- Claude Sonnet 5 oferuje domyślne okno kontekstu 1M tokenów
- Myślenie adaptacyjne jest włączone automatycznie z domyślnym poziomem
high; ręczne sterowanie myśleniem może nie działać jak w poprzednich wersjach - Zarządzani agenci otrzymali usprawnienia w strumieniowaniu sesji, paginacji i webhookach
- Ceny – obecna standardowa cena to 2 dolary za milion tokenów wejściowych i 10 dolarów za milion wyjściowych
- Konfiguracja agentów stała się elastyczniejsza dzięki nadpisywaniu ustawień i precyzyjniejszemu wstrzykiwaniu poświadczeń z vaultów
Milion tokenów bez kombinowania
Największą zmianą dla programistów pracujących z Claude Code jest uproszczenie zarządzania kontekstem. W poprzednich wersjach użytkownicy musieli wybierać między wariantem 200K a 1M. Sonnet 5 zawsze działa z pełnym oknem, a sesje automatycznie się kompaktują, zanim zapełnią przestrzeń (domyślnie przy około 967 tysiącach tokenów).
Próg wyjściowy 128K tokenów również ma znaczenie. Oznacza to, że model może wygenerować długi blok kodu lub dokumentacji w jednym przebiegu, bez przerywania i łączenia fragmentów. Dla zespołów pracujących z dużymi bazami kodu to oszczędność czasu i zmniejszenie ryzyka błędów przy scalaniu odpowiedzi.
Jednakże, jeśli chodzi o sterowanie próbkowaniem (temperature, top_p, top_k) z niestandardowymi wartościami, użytkownicy mogą napotkać błąd 400 na ścieżkach migracyjnych opisanych w dokumentacji. Jeśli pipeline opiera się na precyzyjnym dostrajaniu tych parametrów, konieczne będzie dostosowanie go do nowych reguł.
Myślenie adaptacyjne jako standard
Anthropic uprościł również proces rozumowania. Ręczne rozszerzone myślenie, znane z wcześniejszych modeli jako thinking: {type: "enabled", budget_tokens: N}, może nie być obsługiwane w dotychczasowej formie. Zastępuje je myślenie adaptacyjne, które jest kontrolowane parametrem effort.
Domyślny poziom to high. Interesujące jest to, że Sonnet 5 na medium osiąga poziom inteligencji Claude Sonnet 5 na high, a na high – czwórki na max. Dzięki temu nawet przy niższych ustawieniach użytkownicy otrzymują dobrą jakość przy mniejszym zużyciu tokenów.
Należy jednak uważać z ustawieniami low i medium – model trzyma się ściśle zakresu zadania i nie wykonuje nic ponad to. W przypadku umiarkowanie złożonych problemów może to prowadzić do płytkiego rozumowania. W takich sytuacjach lepiej zwiększyć effort niż walczyć z promptowaniem.
Agenci, którzy reagują na zdarzenia
Równolegle z modelem Anthropic zaktualizował infrastrukturę zarządzanych agentów. Najważniejsza zmiana to delty zdarzeń w strumieniach sesji. Zamiast co kilka sekund sprawdzać status, interfejs może teraz nasłuchiwać przyrostowych aktualizacji. Dla dashboardów i asystentów kodowania to różnica między interfejsem, który działa w czasie rzeczywistym, a takim, który wydaje się opóźniony.
Dodatkowo wprowadzono wsteczną paginację przy listowaniu sesji. Przeglądanie historii nie kończy się już na najnowszych wpisach – można cofać się kursorami prev_page, co jest przydatne w widokach audytowych i przy debugowaniu długo działających agentów.
- Webhooki również zyskały nowe zdarzenia związane z cyklem życia agenta. Systemy integracyjne mogą teraz reagować natychmiast, bez potrzeby pollingu. Mechanizm przechowywania poświadczeń, czyli vaulty, obsługuje teraz parametr
injection_location, który pozwala określić, czy dane uwierzytelniające trafiają do nagłówków, body czy obu tych miejsc przy wyjściu.
Co to znaczy w codziennej pracy
Przykładowy scenariusz: aplikacja webowa korzystająca z agenta do analizy zgłoszeń błędów. Przy starym API konieczne było cykliczne odpytywanie o status sesji, aby odświeżyć interfejs. Teraz strumień sam informuje o postępach – to oznacza mniej kodu po stronie frontendu i mniejsze obciążenie serwera.
Elastyczne nadpisywanie konfiguracji agenta ułatwia również pracę. Zamiast tworzyć kilka sztywnych definicji agenta dla różnych scenariuszy, można mieć jedną bazową i dostosowywać ją parametrami przy starcie sesji. To zmniejsza liczbę konfiguracji do zarządzania i ryzyko niezgodności wersji.
Wstrzykiwanie poświadczeń z vaultów na poziomie nagłówków lub body zwiększa bezpieczeństwo. W środowiskach, gdzie agent łączy się z zewnętrznymi API, można teraz precyzyjniej kontrolować, gdzie trafiają wrażliwe dane, eliminując ryzyko, że klucz API wyląduje w niewłaściwym miejscu.
